Miesięczna zaliczka uproszczona wynosi 1/12 kwoty bazowej wynikającej z właściwego zeznania rocznego. W PIT punktem wyjścia jest dochód, od którego oblicza się podatek, natomiast w CIT – podatek należny wykazany w zeznaniu CIT-8.
Wzór na zaliczkę uproszczoną
W przypadku podatnika PIT najpierw ustala się podatek od dochodu wykazanego w zeznaniu rocznym, zgodnie ze skalą podatkową albo stawką podatku liniowego. Otrzymaną kwotę dzieli się przez 12.
Podatnik CIT nie oblicza natomiast zaliczki od samego dochodu. Przyjmuje 1/12 podatku należnego wykazanego w zeznaniu CIT-8. W praktyce chodzi o kwotę podatku należnego po odliczeniach, wskazaną w tabeli F w poz. 148 formularza CIT-8.
Jak ustalić rok bazowy i wykonać obliczenia?
W pierwszej kolejności sprawdza się zeznanie roczne złożone za rok poprzedzający rok, w którym mają być wpłacane zaliczki uproszczone. Jeżeli nie wykazano w nim kwoty pozwalającej na zastosowanie tej metody, bierze się pod uwagę zeznanie złożone za rok wcześniejszy, czyli dwa lata wstecz.
Nie wybiera się dowolnie korzystniejszego zeznania. Obowiązuje kolejność: najpierw rok poprzedni, a dopiero gdy nie spełnia on warunków, rok wcześniejszy. Ustalona kwota zaliczki pozostaje taka sama przez cały rok podatkowy, nawet gdy bieżące dochody są wyższe lub niższe.
| Cecha | PIT – działalność gospodarcza | CIT |
|---|---|---|
| Podstawa obliczeń | Dochód z działalności wykazany w zeznaniu rocznym | Podatek należny wykazany w zeznaniu CIT-8 |
| Dokument źródłowy | PIT-36 albo PIT-36L | CIT-8 |
| Sposób ustalenia zaliczki | Podatek od dochodu według właściwych zasad podzielony przez 12 | Podatek należny podzielony przez 12 |
Przykład dla PIT
Załóżmy, że w zeznaniu rocznym podatnik wykazał 120 000 zł dochodu z działalności gospodarczej. Ta kwota nie jest jeszcze zaliczką. Należy obliczyć podatek według skali podatkowej albo zastosować 19% w przypadku podatku liniowego, a następnie podzielić wynik przez 12.
Przy podatku liniowym obliczenie wygląda następująco: 120 000 zł × 19% = 22 800 zł podatku rocznego. Miesięczna zaliczka uproszczona wynosi 22 800 zł ÷ 12, czyli 1 900 zł.
Przykład dla CIT
Jeżeli w zeznaniu CIT-8 wykazano podatek należny w wysokości 48 000 zł, miesięczna zaliczka uproszczona wynosi:
48 000 zł ÷ 12 = 4 000 zł.
W tym przykładzie nie dzieli się przez 12 dochodu spółki. Podstawą jest już obliczony podatek należny z zeznania CIT-8.
Kiedy zaliczki uproszczone nie są dostępne?
Przed wyborem tej metody trzeba sprawdzić, czy podatnik spełnia warunki ustawowe. Zaliczki uproszczone nie będą dostępne w szczególności w następujących przypadkach:
- Podatnik rozpoczął działalność po raz pierwszy w bieżącym roku podatkowym albo w roku poprzedzającym.
- W zeznaniu za rok poprzedni i rok wcześniejszy nie wykazano dochodu pozwalającego ustalić zaliczkę PIT albo podatku należnego pozwalającego ustalić zaliczkę CIT.
- Działalność jest opodatkowana ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych.
- Podatnik CIT rozlicza podatek w estońskim CIT zamiast na zasadach ogólnych.
- Podatnik chce zmieniać metodę wpłacania zaliczek w trakcie roku, ponieważ uproszczenie stosuje się przez cały rok podatkowy.
Korekta zeznania i terminy wpłat
Korekta zeznania bazowego może zmienić wysokość zaliczki uproszczonej. Jeżeli zmieniła dochód lub podatek przyjęty do obliczeń, trzeba ponownie ustalić kwotę 1/12 i rozliczyć powstałą różnicę. W przypadku CIT moment złożenia korekty wpływa na to, od którego miesiąca obowiązuje zmieniona kwota.
Zaliczki wpłaca się co do zasady do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego dotyczą. Zaliczka za ostatni miesiąc roku podatkowego jest płatna do 20 stycznia następnego roku. Wybór zaliczek uproszczonych wykazuje się w zeznaniu rocznym składanym za rok, w którym stosowano tę metodę. Odrębne zawiadomienie w trakcie roku co do zasady nie jest wymagane.
Artykuł nie stanowi porady podatkowej. Przy korekcie zeznania bazowego, nietypowym roku podatkowym lub wątpliwościach dotyczących podstawy obliczeń warto skonsultować rozliczenie z doradcą podatkowym.
